آن یک ماتیز بود

صبح ساعت 8 زنگ میزدم ممد فرح میگفتم یه ساعت دیگه هفتاد و دو تن باش. گوله میکردم تو اتوبان قم. اصلا اون موقعها چقدر این قم رفتن راه دست بود. ممد هم میدونست که من که بگم یه ساعت دیگه باید دو ساعت دیگه بیاد هفتاد و دوتن. بعد با هم سیاوش قمیشی گوش میدادیم و ابی و کلا هر چی که دم دستمون میرسید و اصلا هم تو نخ اینکه آهنگ با کلاس روشنفکری گوش کنیم نبودیم. از غروب به بعد ممد که سیگار روشن میکرد من سختم میشد پشت فرمون سیگار رو ازش بگیرم. و چقدر تو جاده ژشت هم سیگار می کشیدیم. خیلی تو قید و بند اینکه کی برسیم نبودیم. فقط میرفتیم. تو اردستان یه جوجه کبابی بود که پوست مرغ مینداخت تو ذغال و خلاصه آدم رو به هوس مینداخت. میرفتیم و میشستیم و از آسمون کویر اذت میبردیم. گاهی حرف میزدیم و وقت اونقدر دراز بود که نخواهیم با عجله جواب هم رو بدیم. به یزد که میرسیدیم به قول ممد یه حالت خاصی بهمون دست میداد که حالتی زنانه است و الان تو این وبلاگ محترم نمیتونم اسمش رو بیارم. روزهای فارغ التحصیلی بود و خونه نداشتیم و خونه رفقا پلاس بودیم و با سلام و صلوات روزگار به سر میبردیم. اما از همه بیشتر همون رانندگی تو جاده های بی انتهای کویرش به خصوص از کاشون تا نائین می چسبید. و همه اینها تو ماتیز بود که قلقش دستم بود و من رانندش بودم و ماشین خیلی خوبی بیود که به رحمت ایزدی پیوست. الفاتحة!

زمانه تناقض

پروردگارا!

در سرزمینی که بسیجی‌هایش حرمت مردمان به نام تو می‌ریزند (*)؛
و سبزهایش نفرت از بسیجی‌ها به دل می‌پرورند (**)؛
و حاکمانش این هر دو دسته نمی‌بینند؛
و اخبارش دروغ می‌گوید (***)؛
و اخبار مخالفینش هم(****)!

به من عقلی عطا کن تا به نفرتم لگام زنم؛ که کار آشتی به نفرت بر نیاید.
و به سینه ام گشادگی ده که بتوانم هموطنانم را -آن طور که هستند- بپذیرم.
و به من نیرویی عطا کن که در هر حال (*****) حق را فریاد زنم.
و بصیرتی که راست از دروغ تمیز دهم.

—-
(*) دیشب بسیجی عزیزی می‌فرمود رفتیم و مجلس عزاداری که ارگ می‌زنند تذکر دادیم و وقتی قبول نکردند ساز شکستیم و دست ساز زن!
(**) نگاهی بیاندازید به بالاترین.
(***) کیهان نوشته‌است در مراسم تشییع آقای منتظری حداکثر 5000 نفر جمعیت و حداکثر 200 نفر مخالف وجود داشته‌است.
(****) از یاد نمی‌بریم که همین BBC اصطلاح “گربه نره” را تبلیغ کرد و جا انداخت.
(*****) نه مانند آنان که به وقت حضور سر کج کردند و وقتی به دیار کفر رسیدند حنجر پاره!

ترس

از این حالتش می‌ترسید. ترجیح می‌داد نعره بزند، عصبانی بشود، اما اینطور نباشد. حتی جرات نمی‌کرد جلویش را بگیرد. آرام به گوشه‌ای خزیده بود و گریه می‌کرد. گریه می‌کرد و زیر چشمی او را می‌پایید که راه می‌رفت و بدون عصبانیت، بدون منظور و یا حتی بدون قصد قبلی، می‌گشت و ناگهان چیزی را انتخاب می‌کرد و می‌شکست. کاری نمی‌کرد که زحمت زیادی داشته باشد. فقط می‌شکست. انگار که مثلا ناخن بلندی است که باید گرفته شود. انتقام نبود. تخلیه کردن خود نبود. فقط می‌خواست اطراف خود را پالایش کند. او از این حالت او خیلی می‌ترسید… و آرام به گوشه‌ای خزیده بود و گریه می‌کرد.

حقیقت

شاید حقیقت عمیقتری از آنچه میبینیم وجود ندارد. شاید آنچه این همه به دنبال آن می گردیم اصلا وجود ندارد. اینجا را ببین. تنها لذت است که برای ما مفهوم دارد. اخلاق، هنر، ایمان و علم. اینها همه اسباب است برای لذت. ببین وقتی از خود خالی میشوی، وقتی ذخیره لذتت ته میکشد دیگر هیچ چیزی از آن همه رجزهای “این الملوک”ت نمی ماند.
و اینقدر برای انسان قبول اینکه حقیقتی فرای خود او نیست سخت است که ترجیح میدهد دنبال مهملات دیگری برود. اما شاید واقعیت اینست که ما تنها در برابر ساختار اندیشه خودمان دچار تحیر شده ایم. مگر در 200 سال اخیر فلسفه چیزی بیشتر از شناخت شناسی بوده است؟
در این صورت ما برای داشتن فلسفه عمیقتر، زیست شناسی و مدلسازی ریاضی بیشتری نیاز خواهیم داشت.
شاید…

صحت پیش بینی

انصافا حال می کنید پیش بینی رو؟

مساله هسته ای

حدادعادل در مراسم 13 آبان: در مساله هستهای با هیچ قدرتی معامله نمی کنیم. (+)
روسیه انتظار دارد که ایران به پیشنهاد آژانس بین المللی انرژی اتمی مبنی بر ارسال ذخیره اورانیوم غنی شده این کشور به خارج برای تبدیل به سوخت اتمی، به سرعت پاسخ مثبت دهد.(+)
امروز ایران بعد ازچند هفته ای مبهم گویی، بالاخره اعلام کرد ، در صورت تضمین، حاضر است تعویض اورانیوم را در داخل این کشور انجام دهد و مذاکرات با قدرتهای جهانی را هم از سر بگیرد.(+)

گفت روزی کلاغ به بانگ بلند
که صدایم به سان بلبلانستی

کبک و طاووس و قمری و هدهد
همه محو یک پر سیامستی

گر مرا تکه ای پنیر برفت
کار من شکار آهوانستی

می گذشت روبهی به نزدیکی
تولگان را بگفت بایستی

شکر یزدان دو صد اضافه کنید
نعت او که مکر جاودانستی

تا به نزدیک دیه ما زاغ است
کام ما روز و شب روا هستی

بسیجی جون

امروز به مناسبت هفته بسیج، به همه همکاران، نفری یک شاخه گل میخک سفید (که به صورت فله ای و در گونی تا محل اداره حمل شده بود) و دقیقا چهار عدد تافی کره ای در بسته بندی منظم همراه با کارت تبریکات فائقه اهدا شد. و البته بدین ترتیب آشتی ملی برقرار گردید.

بسیجی جون تو خودت مثل گلی، الهی قربونت برم
گل چیه؟ عین بلبلی، الهی قربونت برم

من چیم؟ مشت خاک و خار، رنگ من رنگ شوره زار
تو خود مظهر وقار، الهی قربونت برم

چوب تو پر لطافته، اسلحت ریح راحته
این کارات واس ما عادته، الهی قربونت برم

چون یه بار خون دادی واسم، کشورم رو بهت دادم
تو بگو من چی کار بیدم؟ الهی قربونت برم

ببینم این روزا بازم، بعثیا تو خیابونن؟
پس چرا توپ و تانک دیدم، الهی قربونت برم؟

نگرد، نیست!

عمریست در کعبه میزنیم و وا نشده
نگرد نیست، گشته ام پیدا نشده

با قصه رسیدن و شوق پر زدن
عمریست دلخوشیم و دردی دوا نشده

خلقی نزار زخمه تیر تواند
اما عجب ببین که ناوکی رها نشده

در میان مریدان حضرت دوست
یک تن ندیده ام که کمر دو تا نشده

گویند در تمام دفتر هستی
احدی واژه جابجا نشده

ای خوشا لب که بر چنین فکری
ناگهان به خنده وا نشده

موضعگیری

یادم نمیره بعد از ماجرای رفیقدوست، اخوی بزرگوار بلافاصله در سمت خودشون در بنیاد مستضعفان ابقا شدند.

امیدوارم -بدون آنکه برای کسی آرزوی مرگ بکنم- بعد از مرگ کردان هم پیام تسلیت قرایی (به تشدید ر) که صادر میشه چشم بسته خیلیها رو باز کنه.

تاوان

گوشی تلفن را بر میدارد تا با کسی حرف بزند
و بعد به صرافت می افتد که همه آنها که میشد به آنها زنگ زد تمام شده اند

بیهوده فکر میکند این تاوان زیادیست که می پردازد