ساحت

یک بیت شعر

ارسال‌شده در يادداشت توسط محمد در نوامبر 11, 2009

گاهی در میاه کتاب، بعد از خواندن انبوهی نظم، به یک بیت شعر ناب میخوری که مثل یک دانه جواهر می درخشد.
در باره این تک بیتها نباید وبلاگ نوشت و نباید نقلشان کرد. بلکه باید گذاشت تا نفر بعد همه این راه را برای دیدنشان بپیماید تا اوهم به همین اندازه ذوق زده شود.

پاسخ دهید