ساحت

ميزگرد سياسی

Posted in نوشته هاي شهروندي by majid on سپتامبر 14, 2008

قرار شد بشينيم خيلی منطقی تحليل کنيم و بحث رو ادامه بديم. برگشت گفت که 2 نفری که نميشه. گفتم چرا؟ گفت خوب وقتی ميخوای يه سيستم رو به نقد بکشی بايد يه موافق از اون سيستم و سيستم های رقيب باشه به علاوه يه نفر که نقش بيطرف رو بازی کنه. قرار شد من بشم بيطرف، تو بشی طرف دار دمکراسی غربی، اون بشی چپی، ايشون بشن طرفدار سيستم حاکم.

قرار شد بحث رو اينجوری شروع کنيم که هرکی اول خودشو معرفی کنه و خيلی مختصر بگه چرا فکر ميکنه سيستم مورد نظرش، بهترين بازدهی رو داره.

تو: به نام خدا، اينجانب تو هستم. به هر حال دمکراسی يک مفهوم ايدئولوژيک مثل ليبراليسم و سوسياليست نيست. دموکراسی در حقيقت رابطه قانون و مردم و حکومت هست. و هر ايدئولوژی نگاه خاص خودش رو به دموکراسی داره. اما از اونجا که دموکراسی تنها سيستم موجود هست که اجرای قانون در دو سطح مردم و حکومت رو با ابزار کاملا مادی تضمين ميکنه ، به نظر من بهترين سيستم موجود برای خلق حداقل رفاه مردم ميباشد.

اون: اينجانب هم آقای اون هستم. به نظر مارکس، دموکراسی ثمره حتمی پيروزی پرولتاريا ميباشد. با اينحال اونچه مسلم هست دمکراسی، لزوما جوابگوی نياز های طبقه کارگر نيست. به نظر من سيستمی مناسب هست که بتونه تساوی رو در تمام اقشار جامعه به وجود بياره. و در عين حال بتونه سيستم کنترلی قوی برای زياده خواهی طبقه بورژوای نهان داشته باشه ، تا تمام اقشار بتونن با براورده کردن نياز های مادی خودشون، بدون دغدغهای طبقاتی، سعی در تعالی جامعه داشته باشن. مسلم بدونيد که با تجهيز ارتش قرمز خيلی سريع به اين اهداف ميرسيم.

ايشون: به نام حق. ايشون هستم. انسان کسی نيست جز مخلوق پروردگار، و در اين دنيا هدفی جز جلب رضايت خالق خود نداره. تمام سيستم های ساخته و پرداخته دست انسان دليلی جز حذف شدن يا در مرحله دوم قرار گرفتن هدف اصلی انسان نداره. پروردگار از اونجا که ارحم الراحمين هستن مخلوق خودشون رو بدون راهنمايی رها نکرده. بنابرين ما برای نيل به هدف عالی خود، چاره اي جز تعمق در سيرت پيشوايان و کتب دينی برای پيدا کردن بهترين و پاسخگو ترين سيستم حاکم نداريم. که بعد از مقاديری بحث دينی به برتر بودن نظام ا سلامی به بقيه سيستمها ميرسيم.

من: خوب من قراره در اين بحث نقش يه ادم بيطرف که به دنبال انتخاب بهترين سيستم زندگيش از بين اين 3 گزينه هست رو بازی کنم. لازم به ذکره که بشخصه اهميتی برای نظام سياسی حاکم قائل نيستم تا وقتی که ازادی من و شرايط رفاهی مهيا باشه. چون به نظر من تمام اين بازيها يک ترفند برای بدست اودن قدرت هست. و با کمال ميل حق حکومت رو به کسی ميدم که نياز هامو جواب بده. دليلی که اين جلسه بحث رو راه انداختم هم همينه. چون نظام حاکم بر ايران از فراهم کردن حداقل نياز های انسانی، ناتوان هست. وگرنه هيچ دليلی به ايجاد اين بحثها نبود. در نتيجه هدف از اين بحث به نقد کشيدن سيستم حاکم بر ايران ميباشد نه دمکراسی نه کمونيست نه …..

اين داستان ادامه دارد

Advertisements

2 پاسخ

Subscribe to comments with RSS.

  1. لازم said, on سپتامبر 15, 2008 at 5:31 ق.ظ.

    «با کمال ميل حق حکومت رو به کسی ميدم که نياز هامو جواب بده.»

    نیازهاتو؟ فقط نیازها «ت» و؟

    همین مقدار کافیه – به نظرم حق با همون منیزه بوده
    جناب محمد، وبلاگ جدیدی نمیزنی؟ البته شخصی. تفکرات خودت گرچه جای نقد داره اما حداقل تفکره.

  2. محمد said, on سپتامبر 15, 2008 at 6:35 ق.ظ.

    در پی دفاع از مجید نیستم. از اول هم میدونستم که تفکرم باهاش فرق داره. حتی ایده اولیه انتخاب مجید به نوعی برای این بود که تو وبلاگ سر یه سری اختلاف نظرامون بحث کنیم.
    اما فکر نکنم در مورد این نوشته خاص بحث شما رو فهمیده باشم. به نظرم بدیهیه که شخصیت «من» تو نوشته بالا مجید نیست. من نشوندهنده خیلیهاست. نشوندهنده تمام کسایی که قراره بهشون حکومت بشه شاید.


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: